Beste allemaal.
Bedankt voor jullie leuke reacties op mijn blog tot nu toe. Ik beschouw dat als een aanmoediging om op deze weg door te gaan. De afgelopen week is er veel gebeurd in de wereld, ook in Moskou. In verband met de kredietcrisis en de verwachte extreme terugloop van de beurskoersen, is de beurs in Moskou de afgelopen periode enkele malen opgeschort en zelfs gesloten geweest. Maar ik zal jullie niet verder lasting vallen met dergelijk economisch nieuws, want daarmee zijn de kranten al genoeg gevuld.
Afgelopen week was dus mijn eerste volledige workweek hier in Moskou en die was af en toe best vermoeiend. Wat vooral lasting valt in te schatten is de reistijd tussen kantoor en mijn appartement. Om naar kantoor te komen loop ik eerst een kwartiertje naar ons hoofdkantoor hier in Moskou, om vervolgens daar een shuttlebusje te pakken dat ons naar een dependence brengt, waar de Oil & Gas afdeling is. ‘s Ochtends valt dat erg mee en ben ik meestal zo rond 08.15 op het werk. Maar ‘s avonds is het verkeer vaak zo gigantisch druk, dat het zo een uur of vijf kwartier kan duren. En als je bedenkt dat we hier minstens tot 19.00 werken, dan kun je wel nagaan dat ik vaak pas heel laat eet.
Woensdag ontdekte ik dat mijn appartement wekelijks wordt schoongemaakt. Iemand had mijn bed verschoond, de afwas gedaan, gepoetst en tevens een russisch epistel achtergelaten met naar ik meende enkele aanwijzingen. Gelukkig heb ik een hele fijne secretaresse die het de volgende dag even voor me vertaald heeft. En het bleken inderdaad enkele (strenge) aanwijzingen te zijn: ik mag bijvoorbeeld geen overhemden te luchten hangen aan de gordijnroede en geen spullen in de gang zetten. Waarom dat laatste niet mag kon ze niet vertellen, maar dat doet er hier in Rusland meestal niet zo toe (het waarom).
Afgelopen vrijdag zijn we door twee buitenlanders meegenomen om te borrelen en vervolgens naar een club. Deze club was vrij bijzonder. Hij was duidelijk op buitenlanders gericht, die er dan ook waren. Er werd veel buitenlands bier gedronken en een bandje speelde leuke engelstalige muziek. Een andere ‘service’ die werd geboden waren enkele tientallen chique prostituees die klaar stonden om mee te gaan met diegenen die daar zin in hadden. Je kunt je wel voorstellen dat wij dit best shocking vonden en ik denk persoonlijk niet dat ik nog een keer naar zo’n etablissement zal gaan, hoewel het wel vaker schijnt voor te komen in clubs hier.
Zaterdag hebben we met de Dutch club hier een sessie in de banya ondernomen. Een banya is een russische variant op een sauna. We hadden een hele mooie, luxe en, naar wat achteraf bleek, dure banya gehuurd bij Sanduny, een van de oudste banya’s van Moskou. Na twee uur ben je dan wel helemaal schoon. Ik heb wat (discrete) foto’s bijgevoegd.
Zondag ben ik in de ochtend in mijn eentje op pad gegaan naar Izmailovsky park, waar een gigantische markt is. De kern van de markt is een antiekmarkt waar je naast antiek ook heel veel touristische artikelen (Matryoesjka’s in alle soorten en maten) en oude sovjetspullen (medailles, uniformen, kalasjnikovs) kunt kopen. Om deze antiekmarkt heen zijn nog kilometers andere markten met kleding, schoenen, etenswaren, etcetera.
Zondagavond hebben we met de Nederlandse jongens sushi (locale variant: sushi met kaviaar en zure room) gegeten, wat buitengewoon goed smaakte en eigenlijk best wel te betalen was.
Bedankt voor jullie leuke reacties op mijn blog tot nu toe. Ik beschouw dat als een aanmoediging om op deze weg door te gaan. De afgelopen week is er veel gebeurd in de wereld, ook in Moskou. In verband met de kredietcrisis en de verwachte extreme terugloop van de beurskoersen, is de beurs in Moskou de afgelopen periode enkele malen opgeschort en zelfs gesloten geweest. Maar ik zal jullie niet verder lasting vallen met dergelijk economisch nieuws, want daarmee zijn de kranten al genoeg gevuld.
Afgelopen week was dus mijn eerste volledige workweek hier in Moskou en die was af en toe best vermoeiend. Wat vooral lasting valt in te schatten is de reistijd tussen kantoor en mijn appartement. Om naar kantoor te komen loop ik eerst een kwartiertje naar ons hoofdkantoor hier in Moskou, om vervolgens daar een shuttlebusje te pakken dat ons naar een dependence brengt, waar de Oil & Gas afdeling is. ‘s Ochtends valt dat erg mee en ben ik meestal zo rond 08.15 op het werk. Maar ‘s avonds is het verkeer vaak zo gigantisch druk, dat het zo een uur of vijf kwartier kan duren. En als je bedenkt dat we hier minstens tot 19.00 werken, dan kun je wel nagaan dat ik vaak pas heel laat eet.
Woensdag ontdekte ik dat mijn appartement wekelijks wordt schoongemaakt. Iemand had mijn bed verschoond, de afwas gedaan, gepoetst en tevens een russisch epistel achtergelaten met naar ik meende enkele aanwijzingen. Gelukkig heb ik een hele fijne secretaresse die het de volgende dag even voor me vertaald heeft. En het bleken inderdaad enkele (strenge) aanwijzingen te zijn: ik mag bijvoorbeeld geen overhemden te luchten hangen aan de gordijnroede en geen spullen in de gang zetten. Waarom dat laatste niet mag kon ze niet vertellen, maar dat doet er hier in Rusland meestal niet zo toe (het waarom).
Afgelopen vrijdag zijn we door twee buitenlanders meegenomen om te borrelen en vervolgens naar een club. Deze club was vrij bijzonder. Hij was duidelijk op buitenlanders gericht, die er dan ook waren. Er werd veel buitenlands bier gedronken en een bandje speelde leuke engelstalige muziek. Een andere ‘service’ die werd geboden waren enkele tientallen chique prostituees die klaar stonden om mee te gaan met diegenen die daar zin in hadden. Je kunt je wel voorstellen dat wij dit best shocking vonden en ik denk persoonlijk niet dat ik nog een keer naar zo’n etablissement zal gaan, hoewel het wel vaker schijnt voor te komen in clubs hier.
Zaterdag hebben we met de Dutch club hier een sessie in de banya ondernomen. Een banya is een russische variant op een sauna. We hadden een hele mooie, luxe en, naar wat achteraf bleek, dure banya gehuurd bij Sanduny, een van de oudste banya’s van Moskou. Na twee uur ben je dan wel helemaal schoon. Ik heb wat (discrete) foto’s bijgevoegd.
Zondag ben ik in de ochtend in mijn eentje op pad gegaan naar Izmailovsky park, waar een gigantische markt is. De kern van de markt is een antiekmarkt waar je naast antiek ook heel veel touristische artikelen (Matryoesjka’s in alle soorten en maten) en oude sovjetspullen (medailles, uniformen, kalasjnikovs) kunt kopen. Om deze antiekmarkt heen zijn nog kilometers andere markten met kleding, schoenen, etenswaren, etcetera.
Zondagavond hebben we met de Nederlandse jongens sushi (locale variant: sushi met kaviaar en zure room) gegeten, wat buitengewoon goed smaakte en eigenlijk best wel te betalen was.
Omdat ik me af en toe zo verwonder over de dingen hier, heb ik vandaag een uitgebreide wist u dat:
Wist u dat
De metro in Moskou zo'n beetje de drukste ter wereld is (drukker dan die van New York en London bij elkaar). De als je de metro binnen gaat moet je eerst wel 100 meter onder de grond. Veel stations zijn namelijk aangelegd in de jaren 30 - 40 en deden tevens dienst als schuilkelder. Het mooiste is dat aan het einde van de roltrap een Baboesjka (oudere mevrouw) zit die de roltrappen in de gaten houdt. Dit is een erg belangrijke taak. Voor zich heeft ze enkele videoschermen waarop alle secties van de roltrap te zien zijn. Verder staat er zo'n telefoon zonder draaischijf, die ze waarschijnlijk meteen in contact brengt met de baas (KGB?). Soms, met name als hier geen enkele aanleiding toe lijkt, dan moeten de roltrappen worden geheralloceerd. Dit wil zeggen dat trappen die eerst naar beneden gingen nu op eens naar boven gaan en vice versa. Erg vermakelijk allemaal.
Wist u dat
De dames in Moskou meestal nog echte dames zijn en ook als zodanig behandeld willen worden? In de bijna twee weken dat ik hier ben is het me al overkomen dat ik:
- Achter een dame aan een gebouw wil binnenlopen. De dame blijft staan, zodat ik de deur voor haar kan opendoen;
- In een volle metro zat en er een dame van middelbare leeftijd binnenkomt. Ze loopt naar een plek waar een jonge jongen zit en knikt naar hem. De jongen staat vervolgens braaf op en de dame gaat zitten zonder dankjewel te zeggen;
- Ergens was waar er dames mee-aten of meeborrelden. Er is dan is er echt geen sprake van dat zij meebetalen. De heren betalen dus.
Mijn nederlandse collega's die hier al wat langer werken noemen dit het prinsessensyndroom. Eigenlijk vind ik het wel leuk.
En dan nu tot slot enkele foto's:
In de banya
2 opmerkingen:
Test
Hallo Mattijs,
Erg leuk om je berichten te lezen. Vooral de "weetjes". Het lijkt wel de jaren vijftig, zoals het met de vrouwen gaat, met dit verschil dat ze het afdwingen inplaats van ontvangen. Wordt het al een beetje kouder ? Groeten Joke
Een reactie posten