Woensdag 22 oktober

Woensdag 22 oktober

Lieve allemaal,

De afgelopen twee dagen ben ik wat verstoken geweest van internet, dus daarom komt mijn bericht wat later deze week. We hadden een cursus die niet op kantoor werd gegeven en mijn appartement heeft geen internet aansluiting. De cursus werd officieel in het Engels gegeven, maar in de praktijk bleken de docenten eigenlijk gewoon Russisch te spreken, alleen met engelse woorden. Dit houdt in dat ze ten eerste gewoon de russische uitspraakregels hanteren, wat resulteert in uitspraken als “karrekt” in plaats van “correct” en “mendatrie” in plaats van “mandatory”. Vervolgens gebruiken ze geen lidwoorden (die kennen ze in het Russisch namelijk ook nauwelijks) en wordt elke vervoeging van het werkwoord “zijn” gewoon weggelaten (net als in het Russisch). Vandaar mijn constatering dat het hier Russisch met engelse woorden betreft. Het bijzondere is trouwens dat alleen de buitenlanders hier last van hadden (wij Nederlanders, een Duitser). De Russen zelf gaven in de enquete achteraf hoge cijfers voor de verstaanbaarheid van de docenten. Best wel grappig eigenlijk.

Afgelopen week begon prima. Na twee weken hier aanwezig te zijn geweest, heb ik eindelijk de senior manager en partner waarvoor ik werk ontmoet, die beiden waren ingevlogen vanuit Londen. Omdat ik nog geen werkvergunning heb, wil de klant waarvoor ik werk mij nog geen toegangspas verstrekken. Dit is lastig, want nu moet ik mijn werk vanuit kantoor doen, terwijl ik eigenlijk verantwoordelijk ben voor de coördinatie van al het veldwerk en de rapportage hierover naar de partner en senior manager. Zo’n werkvergunning is weer zo’n totaal overbodig stukje papier hier wat onderdeel uitmaakt van de visumoorlog tussen Rusland en de EU, waarbij elke maatregel van ener zijde gelijk een tegenmaatregel van gener zijde uitlokt.

Om een werkvergunning te krijgen, ben ik afgelopen week naar een Moskous ziekenhuis geweest om uitgebreid onderzocht te worden, met name op seksueel overdraagbare aandoeningen als HIV, syfilis en gonorroe. Best bijzonder dat je dit niet mag hebben als je hier wilt werken. Ik ben al drie weken in Moskou en had een eventueel aanwezige ziekte (die ik niet heb) als gedurende drie weekenden in het uitgaansleven kunnen verspreiden, maar werken mag ik officieel niet. Erg bijzonder allemaal.

Afgelopen week trouwens ook een opera bezocht hier. Bijna alles is erg duur hier, maar dit kostte een schijntje (nog geen zes euro). Het was de opera “Demon” van de componist Rubinstein. Met name de tweede helft met een meer dan gemiddeld koor was erg mooi. Ook heb ik afgelopen zondag een schilderijenmuseum (Tretyakov) bezocht. Dit was allemaal erg klassiek (portretten), waarbij het meest bijzondere vaak was dat de geportretteerde een bepaalde spannende blik in zijn ogen had o.i.d. (volgens de audioguide). De Repin collectie was trouwens wel mooi. Volgende week maar eens een museum met wat meer moderne kunst opzoeken, toch wat spannender.

Het eten in Moskou is vaak erg lekker en bijzonder. Je kunt hier trouwens de wereld aan westerse ketens vinden, maar daar zijn we natuurlijk niet tevreden mee. Wij willen lokaal eten, dus we zijn de afgelopen week tweemaal naar een Russisch restaurant en eenmaal naar een Oekraïens restaurant geweest. Dat betekent in de regel dat je iets met vlees eet, want vegetarische schotels daar doen ze hier niet aan. Lekker waren de sjaslieks, pelmeni (gevulde deegkussentjes), haringsalade, pannekoeken (bliny) en de vodka. Erg bijzonder waren de zoute augurken met honing. Minder geslaagd was de creatie van varkenslever die helemaal dood en droog was gebakken en het broodje dat gevuld bleek te zijn met zuurkool dat ik een keer voor mijn ontbijt kocht.

Komende zaterdag word ik trouwens 31. Jullie zijn allemaal uitgenodigd.

Omdat het hier zo leuk is, heb ik twee wist u datjes:

Wist u dat
Moskou een geweldig taxisysteem heeft? Er zijn eigenlijk nauwelijks officiële taxi’s die je op straat kunt aanhouden, maar daarentegen is eigenlijk elke auto een potentiële taxi. Je gaat gewoon aan de kant van de weg staan, steekt je hand uit en binnen drie seconden stoppen er een of twee auto’s. Je zegt waar je heen wilt tegen de chauffeur. Deze kijkt bedenkelijk en zegt dat dit 400 roebel gaat kosten. Dit is een standaard openingsbod. Vervolgens schud je als potentiële passagier je hoofd en zegt 200 roebel. Dit is meestal ook de prijs die normaal is voor niet te lange ritjes. Je stapt in en wordt thuisgebracht.

De Russen en Russinnen allemaal verkorte versies van hun namen gebruiken in het dagelijks leven? Iedereen heeft hier een officiele voornaam. Dit zijn er overigens niet zoveel, dus je hebt erg veel Dmitry's, Elena's, Anastasia's en Vladimirs. Dit zijn de namen die op visitekaartjes staan. Als je echter zo'n persoon aanspreekt, dan is het gebruikelijk om een kortere of verkleinde versie te gebruiken. Dmitry wordt dan Dima, Elena wordt Lena, Anastasia wordt Nastya en Vladimir wordt Volodya of Vova. Je moet echter wel oppassen, want dit doe je alleen met mensen van ongeveer gelijke status. Zomaar je baas aanspreken met Volodya is niet zo'n goed idee.