MattijsBlog: november 2008

Lieve allemaal,

Deze episode van mijn blog schrijf ik vanuit Buzuluk. Als je eerst naar Samara vliegt, en dan nog drie uur richting Kazachstan rijdt, dan kom je in Buzuluk. Het is een klein stadje van ongeveer 90.000 inwoners (dat vinden ze hier echt een dorp), dat voornamelijk zijn bestaansrecht ontleent aan het feit dat het aan een kruispunt van wegen ligt en boven een olieveld van redelijke omvang. Dit laatste is uiteraard de reden dat ik hier verblijf, want mijn cliënt haalt hier nogal wat olie uit de grond, om het vervolgens via pijplijnen naar de omgeving van Moskou te vervoeren. Ik heb hier een team aan het werk, afkomstig uit Ekatarinburg, en ik ben hier twee dagen aanwezig om de controle af te ronden en te zorgen dat alle strategische zaken geraakt worden.

Het Russische platteland is wel even wat anders dan Moskou. Sommige mensen zeggen dat dit het echte Rusland is en dat Moskou eigenlijk apart moet worden beschouwd (zoals New York ook geen USA is volgens sommigen). Wat me in ieder geval opvalt, is dat de mensen met wie ik hier werk, en waarvan er velen niet uit Moskou komen, veel opener zijn dan mijn Moskouse collega’s. Af en toe kletsen we zelfs wat tijdens het werk (erg bijzonder naar mijn ervaring). Ook willen ze erg veel weten over Nederland en zijn ze verbaasd over het feit dat ik samenwoon, geen plannen heb om te trouwen en niet dagelijks een verse joint consumeer.

Wat me ook opvalt, is dat mensen zich vaak menen te moeten verontschuldigen voor de Russische cultuur, sommige gewoontes, de vele Lada’s en de slechte wegen. Toen we in een restaurant wat gingen bestellen en hier alleen Russisch bier aanwezig was (wat echt prima te drinken is), moest ik mijn collega’s er echt van overtuigen dat dat geen reden is voor mij om op te stappen. Buitenlands bier is hier echt een statussymbool. Grolsch, Stella Artois, Heineken, Duits bier en zelfs Italiaans bier is hier heel erg populair.

Het weer is nog steeds niet omgeslagen naar een echte winter. We hebben wat sneeuw gehad hier, maar het dooit nog steeds overdag, dus is Buzuluk een grote blubberbende. De kwaliteit van de afwatering in Moskou is al behoorlijk slecht, maar hier in Buzuluk is deze volgens mij gewoon afwezig. Dat is jammer, want mijn schoenen zijn lek (heb nog steeds geen goede schoenmaker of een leuk nieuw paar gevonden), en je pak wordt er heel smerig van.

Wij verblijven met het team in een lokaal hotel hier (Hotel Druzhba), dat zo’n beetje het enige hotel hier is met wat westerse standaarden, hoewel de inrichting totaal smakeloos is. Het bed ligt in ieder geval wel lekker en ik kan zowaar BBC worldservice ontvangen op mijn TV. ’s Ochtends bij het ontbijt krijg ik van de dame elke dag het ontbijtmenu te horen (dat verandert met de dag). Zij spreekt geen woord engels, dus voor de zekerheid brengt ze me maar het hele ontbijtmenu (dus én pap én spiegeleieren én brood én pannenkoeken). Het is me nog niet gelukt om haar daar mee te laten stoppen. ’s Middags gaan we altijd naar een restaurant in downtown Buzuluk om een business lunch te gebruiken. Dat is hier in Rusland een gebruikelijk en goedkoop concept (kosten: € 4 hier in Buzuluk, in Moskou meestal € 6-10), waarbij je een salade, soep, een hoofdgerecht en een kop thee of koffie krijgt. Praktisch elk restaurant heeft een dergelijke business lunch beschikbaar, erg makkelijk.

Onze concullega’s van PwC zitten in hetzelfde hotel als wij. Wij zijn beide betrokken bij dezelfde client (PwC is de lokale accountant, EY vertegenwoordigt het moederbedrijf), waarbij wij het werk van PwC moeten reviewen. Meestal gaat zoiets heel erg formeel met schriftelijke communicatie en een levertijd van 24 uur voor zelfs de meest simpele documenten. Gelukkig kunnen onze teams erg goed met elkaar opschieten, wat zorgt voor een prettige en efficiënte samenwerking. Woensdagavond zijn we zelfs met onze teams naar de banya (Russische sauna, zie één van mijn eerste blogs) geweest. Erg gezellig en gewoon een heel leuk concept: je huurt de banya, die bestaat uit een sauna, een Turks stoombad, een zwembad en een relaxruimte, voor een paar uur. In de banya bevindt zich een telefoon, waarmee je eten en drinken kunt bestellen. Zo hebben we dus gisteren gedineerd tijdens de banyasessie. Het was erg gezellig en het heeft ook wel iets heel erg ontwapenends als je zo met elkaar in zwemkleding (het was een gemengde sessie, dames waren ook welkom) een avond doorbrengt. Uiteraard werd er wodka gedronken.

Tot slot heb ik nog twee wist u datjes:

Wist u dat….
….je in Rusland niet moet fluiten als je ergens binnen bent? Hiermee laat je namelijk je minachting voor de omgeving blijken en geef je aan te verwachten dat de eigenaar geen geld heeft. Mijn Russische collega’s wezen me hier fijntjes op toen ik fluitend door het (inderdaad wat goedkope) restaurant liep waar we onze business lunch gingen doen. Niet doen dus.

Wist u dat….
….handen schudden geen standaard begroeting is hier in Rusland? Tussen heren is het hier een teken van vriendschap, wat je maar niet zomaar met iedereen doet. Gelukkig weten de meeste Russische mannen wel dat als je elkaar voor het eerst ontmoet, wij buitenlanders graag handen schudden. Dames bepalen zelf of ze je een hand geven of niet, dat is altijd afwachten. Als je hier wordt voorgesteld aan een dame dan kijk je eerst elkaar aan. Als zij haar hand uitsteekt, dan geef je haar een (slap, want ze is kwetsbaar) handje. Doet ze dat niet, dan ga je gewoon zitten en begin je met waarvoor je gekomen was.

Wat hier echt niet kan is iemand een hand geven over een drempel heen (’t is maar dat je het weet).

Lieve allemaal,

Mijn laatste blog is alweer van ruim twee weken geleden. Dat betekent natuurlijk dat er erg veel gebeurd is sinds mijn laatste bericht. Het is inmiddels november geworden. De temperaturen worden wat lager (overdag iets boven, ‘s nachts iets onder het vriespunt), maar de echte winter heeft Moskou nog niet bereikt.

In de tussentijd zijn we een weekendje naar Sint Petersburg geweest. Dit was een hele mooie ervaring. Het weer was daar echt geweldig (strakblauwe hemel), maar wel koud (0 graden met een windje). Sint Petersburg is echt een totaal andere stad dan Moskou. De stad is open, met grachten en kent weinig hoogbouw (Moskou is vol, zonder grachten en bouwt hoger en hoger ieder jaar). We hebben uiteraard de Hermitage bezocht (geweldig). Daarnaast zijn we ook naar een van de zomerpaleizen van de Tsarendynastie geweest in Poesjkin, ongeveer 30 kilometer van Petersburg verwijderd.

Afgelopen weekend is er een ongeluk geweest op een Russische onderzeeër in de zee van Japan. Hierbij zijn twintig doden gevallen, waarvan de meeste burgers waren die niet wisten hoe de veiligheidsmaskers werkten. Uiteraard heeft dit ongeluk de afgelopen dagen de nieuwsberichten hier beheerst.

Deze week heeft president Medvedev de natie toegesproken. Uiteraard heeft hij de kredietcrisis behandeld (de schuld van de USA en de EU), de lage olieprijs (idem) en de verslechterende roebelkoers (verrassing: ook de schuld van de USA en de EU). Ook heeft hij enkele grondwetswijzigingen tot heil der natie aangekondigd (en inmiddels ook al door de Doema geloodst. Vanaf de volgende verkiezingen wordt de ambtstermijn van de president 6 jaar (is nu 4) en die van de Doemaleden 5 jaar (is nu 4). Ook is de kiesdrempel verhoogd naar 7%, waardoor Poetins partij verenigd Rusland vanaf de volgende verkiezingen waarschijnlijk de enige overgebleven partij zal zijn.De beweging van ex-schaker Kasparov voor een meer democratisch Rusland heeft de afgelopen jaren nog steeds geen partij kunnen oprichten en is hier echt geen issue. De regels om een partij op te richten zijn hier dermate bijzonder (je moet bijvoorbeeld met minstens 150 man samenkomen in een zaal en allen persoonlijk de oprichtingsakte tekenen) en dergelijk makkelijk te frustreren (de bijeenkomst wordt verboden vanwege brandveiligheid of iets dergelijks), dat het niet de verwachting is dat binnen het huidige systeem een serieuze oppositiepartij wordt opgericht.

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de trein van Moskou naar Ryazan, een middelgrote industriestad waar een grote olieraffinaderij is van mijn cliënt. Ik ben benieuwd wat ik zal aantreffen. Volgende week ga ik ook nog naar een dochteronderneming in Buzuluk (dat ligt tegen de grens met Kazachstan aan). Mijn geplande trip naar Siberië gaat niet door, omdat ik niet tijdig gescreend kon worden door de FSB (voormalige KGB). Dit laatste was weer een ongewenst en misschien wel niet helemaal meer onverwacht hoofdstuk in de nu al 6 weken durende soap “hoe krijgt Mattijs toegang tot de gebouwen/terreinen van zijn cliënt”. Toen ik op 1 oktober landde in Moskou was ik in het bezit van een business visum. Normaal is een dergelijk document voldoende als je voor een korte tijd zoals ik (3 maanden) hier gaat werken. In mijn geval echter niet. Bij Ernst & Young mocht ik gewoon aan de slag, maar om bij mijn cliënt binnen te komen had ik nog een werkvergunning nodig. Die heb ik vervolgens aangevraagd, ben medisch gekeurd, en na een week of vier was het ding er. Ikke blij. Toen ik dit vervolgens meldde aan mijn cliënt, zei deze doodleuk dat dit niet genoeg was om bepaalde strategische locaties te bezoeken (bijvoorbeeld gasvelden) en dat ik hiervoor FSB toestemming nodig had, wat twee tot drie weken zou duren. Dit snap ik op zich wel, maar waarom zeggen ze dat niet wat eerder (bijvoorbeeld op 2 oktober toen ik een toegangspas wilde aanvragen).

Vrijdag zijn we met de Nederlandse mannen naar een ijshockeywedstrijd geweest (Dynamo Moskou tegen Salavat Ioelaev Ufa). Dat was erg gaaf (uitslag 3-6, dus veel actie) en de sfeer was prima in het redelijk gevulde ijsstadion. Volgende week gaan we met zijn allen naar een voetbalwedstrijd (Spartak tegen Zenit), lijkt me ook erg leuk.
Zaterdag heeft EY ons getrakteerd op een sightseeing tour in Moskou. We hebben het Kremlin eens goed van binnen bekeken en zijn rondgereden door de stad. Als afsluiter was er een Russisch diner in een soort huiskamerrestaurant; een restaurant dat door een Russische familie wordt gerund in hun voorkamer. Het eten was werkelijk geweldig, en de wodka die we erbij kregen smaakte ook prima.

Omdat de periode sinds het vorige blog wat lang is geweest, heb ik extra veel foto's geplaatst en heb ik deze keer 3 wist u datjes (twee over Moskou en een over Sint Petersburg)

Wist u dat...
....er in Sint Petersburg erg veel bruggen zijn. De stad wordt ruwweg verdeeld door de rivier de Neva. Deze bruggen staan de gehele nacht open (tussen 02.00 en 06.00), zodat het scheepvaartverkeer ongehinderd kan passeren. Als je dus gaat stappen moet je echt goed bedenken waar je heen gaat en waar je woont, want anders wordt je 'gedwongen' om de nacht te rekken tot 06.00 uur.

Wist u dat...
... de Russische dames erg bijzonder zijn (zie mijn vorige blogs). Afgelopen week heb ik weer iets nieuws ontdekt. De meeste dames kleden zich erg warm (met bontjes, handschoenen etcetera). Dit is voor hen een zeer serieuze zaak omdat ten eerste velen van hen denken dat ze ziek worden als er een lichaamsdeel (behalve het gezicht) wordt blootgesteld aan temperaturen lager dan 5 graden. De tweede reden is nog serieuzer, namelijk dat blootstelling van het vrouwelijke lichaam aan koude oppervlaktes, zal leiden tot onvruchtbaarheid. Je zult dan ook niet snel een Russische vrouw jonger dan 30-40 hier op een bankje zien zitten buiten in de winter.

Wist u dat...
... het verkeer in Moskou een totale chaos is. De automobilisten gebruiken elke centimeter van de weg en gaan extra hard rijden als ze een zebrapad naderen, om potentiele overstekende voetgangers af te schrikken. De meeste kruisingen van de binnenring hier zijn gelijkvloers, dus dat levert lange files op. Deze staan er eigenlijk ieder moment van de dag. Om de situatie nog erger te maken worden meerdere keren per dag hele wegen afgesloten, zodat president Medvedev, premier Putin of andere belangrijke mannen hier ongestoord van hun huis (buiten de stad) naar het Kremlin kunnen jakkeren. Met zwaailicht.