Vrijdag 21 november

Lieve allemaal,

Deze episode van mijn blog schrijf ik vanuit Buzuluk. Als je eerst naar Samara vliegt, en dan nog drie uur richting Kazachstan rijdt, dan kom je in Buzuluk. Het is een klein stadje van ongeveer 90.000 inwoners (dat vinden ze hier echt een dorp), dat voornamelijk zijn bestaansrecht ontleent aan het feit dat het aan een kruispunt van wegen ligt en boven een olieveld van redelijke omvang. Dit laatste is uiteraard de reden dat ik hier verblijf, want mijn cliënt haalt hier nogal wat olie uit de grond, om het vervolgens via pijplijnen naar de omgeving van Moskou te vervoeren. Ik heb hier een team aan het werk, afkomstig uit Ekatarinburg, en ik ben hier twee dagen aanwezig om de controle af te ronden en te zorgen dat alle strategische zaken geraakt worden.

Het Russische platteland is wel even wat anders dan Moskou. Sommige mensen zeggen dat dit het echte Rusland is en dat Moskou eigenlijk apart moet worden beschouwd (zoals New York ook geen USA is volgens sommigen). Wat me in ieder geval opvalt, is dat de mensen met wie ik hier werk, en waarvan er velen niet uit Moskou komen, veel opener zijn dan mijn Moskouse collega’s. Af en toe kletsen we zelfs wat tijdens het werk (erg bijzonder naar mijn ervaring). Ook willen ze erg veel weten over Nederland en zijn ze verbaasd over het feit dat ik samenwoon, geen plannen heb om te trouwen en niet dagelijks een verse joint consumeer.

Wat me ook opvalt, is dat mensen zich vaak menen te moeten verontschuldigen voor de Russische cultuur, sommige gewoontes, de vele Lada’s en de slechte wegen. Toen we in een restaurant wat gingen bestellen en hier alleen Russisch bier aanwezig was (wat echt prima te drinken is), moest ik mijn collega’s er echt van overtuigen dat dat geen reden is voor mij om op te stappen. Buitenlands bier is hier echt een statussymbool. Grolsch, Stella Artois, Heineken, Duits bier en zelfs Italiaans bier is hier heel erg populair.

Het weer is nog steeds niet omgeslagen naar een echte winter. We hebben wat sneeuw gehad hier, maar het dooit nog steeds overdag, dus is Buzuluk een grote blubberbende. De kwaliteit van de afwatering in Moskou is al behoorlijk slecht, maar hier in Buzuluk is deze volgens mij gewoon afwezig. Dat is jammer, want mijn schoenen zijn lek (heb nog steeds geen goede schoenmaker of een leuk nieuw paar gevonden), en je pak wordt er heel smerig van.

Wij verblijven met het team in een lokaal hotel hier (Hotel Druzhba), dat zo’n beetje het enige hotel hier is met wat westerse standaarden, hoewel de inrichting totaal smakeloos is. Het bed ligt in ieder geval wel lekker en ik kan zowaar BBC worldservice ontvangen op mijn TV. ’s Ochtends bij het ontbijt krijg ik van de dame elke dag het ontbijtmenu te horen (dat verandert met de dag). Zij spreekt geen woord engels, dus voor de zekerheid brengt ze me maar het hele ontbijtmenu (dus én pap én spiegeleieren én brood én pannenkoeken). Het is me nog niet gelukt om haar daar mee te laten stoppen. ’s Middags gaan we altijd naar een restaurant in downtown Buzuluk om een business lunch te gebruiken. Dat is hier in Rusland een gebruikelijk en goedkoop concept (kosten: € 4 hier in Buzuluk, in Moskou meestal € 6-10), waarbij je een salade, soep, een hoofdgerecht en een kop thee of koffie krijgt. Praktisch elk restaurant heeft een dergelijke business lunch beschikbaar, erg makkelijk.

Onze concullega’s van PwC zitten in hetzelfde hotel als wij. Wij zijn beide betrokken bij dezelfde client (PwC is de lokale accountant, EY vertegenwoordigt het moederbedrijf), waarbij wij het werk van PwC moeten reviewen. Meestal gaat zoiets heel erg formeel met schriftelijke communicatie en een levertijd van 24 uur voor zelfs de meest simpele documenten. Gelukkig kunnen onze teams erg goed met elkaar opschieten, wat zorgt voor een prettige en efficiënte samenwerking. Woensdagavond zijn we zelfs met onze teams naar de banya (Russische sauna, zie één van mijn eerste blogs) geweest. Erg gezellig en gewoon een heel leuk concept: je huurt de banya, die bestaat uit een sauna, een Turks stoombad, een zwembad en een relaxruimte, voor een paar uur. In de banya bevindt zich een telefoon, waarmee je eten en drinken kunt bestellen. Zo hebben we dus gisteren gedineerd tijdens de banyasessie. Het was erg gezellig en het heeft ook wel iets heel erg ontwapenends als je zo met elkaar in zwemkleding (het was een gemengde sessie, dames waren ook welkom) een avond doorbrengt. Uiteraard werd er wodka gedronken.

Tot slot heb ik nog twee wist u datjes:

Wist u dat….
….je in Rusland niet moet fluiten als je ergens binnen bent? Hiermee laat je namelijk je minachting voor de omgeving blijken en geef je aan te verwachten dat de eigenaar geen geld heeft. Mijn Russische collega’s wezen me hier fijntjes op toen ik fluitend door het (inderdaad wat goedkope) restaurant liep waar we onze business lunch gingen doen. Niet doen dus.

Wist u dat….
….handen schudden geen standaard begroeting is hier in Rusland? Tussen heren is het hier een teken van vriendschap, wat je maar niet zomaar met iedereen doet. Gelukkig weten de meeste Russische mannen wel dat als je elkaar voor het eerst ontmoet, wij buitenlanders graag handen schudden. Dames bepalen zelf of ze je een hand geven of niet, dat is altijd afwachten. Als je hier wordt voorgesteld aan een dame dan kijk je eerst elkaar aan. Als zij haar hand uitsteekt, dan geef je haar een (slap, want ze is kwetsbaar) handje. Doet ze dat niet, dan ga je gewoon zitten en begin je met waarvoor je gekomen was.

Wat hier echt niet kan is iemand een hand geven over een drempel heen (’t is maar dat je het weet).